ﻣـﻦ ﻋﺎﺷــﻖ ﺯﻣﺴﺘــﺎﻧــﻢ . . [ !]

ﻣـﻦ ﻋﺎﺷــﻖ ﺯﻣﺴﺘــﺎﻧــﻢ . . [ ! ] ﻋﺎﺷــﻖ ﺍﯾﻨﮑــﻪ ﺑﺒﯿﻨﻤـﺖ ﺩﺭ ﺯﻣﺴﺘــﺎﻥ ﺁﺭﺍﻡ ﺭﺍﻩ ﻣــﯽ ﺭﻭﯼ ﮐﻪ ﺳــﺮ ﻧﺨــﻮﺭﯼ ! ﮔﻮﻧــﻪ ﻫﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﺳـَـﺮﻣﺎ ﺳُــﺮﺥ ﺷــُﺪﻩ ﺍﺳﺖ . . ﺳــﺮ ﺧـﻮﺩ ﺭﺍ ﺗــﺎ ﺣﺪ ﻣــﻤﮑﻦ ﺩﺭ ﯾﻘــﻪ ﺍﺕ ﻓــﺮﻭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ . . ﺩﺳــﺖ ﻫﺎﯾــﺖ ﺩﺭ ﺟﯿﺒــﺖ ﺑـﻪ ﻫــﻢ ﻣﭽــﺎﻟﻪ ﺷـﺪﻩ . . ﻣﻌﺼﻮﻣــﺎﻧﻪ ﺑــﻪ ﺯﻣﯿــﻦ ﺧﯿــﺮﻩ ﺍﯼ . . ﭼــﻪ ﻗﺪﺭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘـــنی شـﺪﻩ ﺍﯼ . .! ﺣﺮﻓــﻢ ﺭﺍ ﭘــﺲ ﻣﯿﮕـــﯿﺮﻡ ﻣﻦ ﻋﺎﺷــﻖ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﻧﯿﺴــﺘﻢ ، ﻋﺎﺷـــﻖ ﺗـــﻮﺍﻡ . . . [ ! ] هَوای بی تـو زمستان مَن است ...مَرا با نام خودت بخوان تا یک فَصل را در هَوای تـو تنفس کنم. . .(!)