بعضی آدمها تازه و پر طراوت اند مثل شکوفه های ترد و دلنشین بهاری،
ساده و آرام بخش اند، خوب و دوست داشتنی مثل بوی نان تازه در یک صبح بارانی.
دل چسب و محصور کننده اند مثل شعله های رقصان آتش در شب برفی زمستان.
انگار هر صبح فرشته ایی پیشانی شان را می بوسد و آنها با هر نگاه،
هر کلمه، هر قدم، قاصد شادی های کوچک و بزرگ برای دیگران میشوند.
قابل اعتمادند وساده؛ دیر از خاطر می روند و زود به یاد می آیند.
و من چه ساده غافلگیر میشوم از این همه سادگی!
ظریفند، برای اینکه در بندشان نکنی همسفر فصل ها باید شد.
برچسب:
نویسنده: چوک