هَنوزَم اُمیدِه مَــن بِه فَرداست

دلم گرفته است
از دنیا
از آدم ها

از خیال هایےڪہ خیال ماند
از رویاهایے ڪہ به حقیقت نپیوست
از آرزوهایے ڪہ بَر باد رفت
ازخودم
از حماقت هاے ِ احمقانه ام
از اعتمادهایے ڪہ از دست رفت
از " من " ے ڪہ مُرد
از این " من " ے ڪہ بیهوده نفس می ڪشد
از زیستنے ڪہ نمے خواهمش و از مرگے ڪہ مے خواهمش

- - , .