عابرے ᓅـلـڪ زבـہ اҐ آ๛ פּ پا๛ نـہ

از بیستارگیست دلم آسمانی استمن عابری«فلک»زدهام، آس و پاس نه

من میروم، تو باز میآیی، مسیر ِ مابا هم موازی است ولیکن مماس نه
پیچیده روزگار ِتو ، از دور واضح استاز عشق خسته می شوی اما خلاص نه!

- - , .