تـو خــدایی داری کهــ بزرگـ استـ و بـزرگـ

غــصـه نـخـور!
تـو خـدایـی داری
کـه بــزرگ اسـت ، بــزرگ . . .
و بـه قـول سـهراب:
« در هـمـیـن نـزدیـکـیـسـت »
ای دل کـوچـک مـن
بـگـذار غـم و غـصـه بـبـارد!

شـایـد . . .
شـایـد ایـن بـار خـدا میـخـواهـد
کـه پـس از بـارش غـم
و پـس از خـوانـدن نـامـش هـر دم
آسـمـان دل تـو صـاف شـود
و نـگـاهـت بـه هـمه اهـل زمـیـن پـاک شـود

شـایـد ایـن بـار خـدا میـخـواهـد
کـه خـودش چـتـر تـو بـاشـد
کـه بـمـانـی . . .
نـروی
و دگـر بـار نـگـویـی:
« سـهـراب ؛ قـایـقـت جـا دارد؟! »

- - , .